Dhogs pelicula

Dhogs: de coellos violentos e cans obedientes

Claro. Partimos da base de que non é un filme normal e corrente. Dhogs non ten unha presentación co seu nó e desenlace. Esta película non ten unhas persoaxes idílicas e con vidas deliciosas. Desta form, temos aquí un filme de crítica. De claro sabor social. Estampado ante nós temos a mellor representación sibilina da sociedade amortecida e amordecida. Calada. E todo embalado nunha alegórica e interpretativa metáfora de perversións, violencia e hastío.

É unha rareza atopar isto no panorama audiovisual español, e xa non digamos no galego! Dhogs é unha fascinante rareza con toques fantásticos que imprime unha pegada diferente e interesante sobre a realidade social actual. Pero non quedemos nas catro esceas de violencia. Nin tampouco no absurdo de dúas secuencias illadas (absurdo para algún, cabe dicir). Intentemos ver que é o que nos ofrece Andrés Goteira.

Unha metáfora social

O director lugués márcase con esa película unha metáfora ben ensamblada do acalado da sociedade. Polo tanto, é unha crítica directa ao espectador, que asiste pasmoroso a todo o que acontece ao seu arredor. Isto únese a unha fiel representación do dominio das elites que manexan os fios, coma o mellor demiurgo narrado por Valle Inclán. Se o filme fose un libro, podería estar narrado por Max Estrella coa súa visión dos espellos cóncavos. É dicir, un filme de ambientes irreais, con historias cruzadas no tempo e no espazo. Que van desgranando ao ser humano sen compaixón pero si con paixón e visceralidade.

A análise preséntase difícil para o espectador nun primeiro momento. Os actores defíneos claramente Goteira dende un comezo. Temos unha trama vehicular que fai entender as outras dúas. Unha clara montaxe que a pesar de introducir de forma desigual aos actores non deixa de darlle importancia a todos. Xa se sabe aquilo que di: a cantidade non é necesariamente calidade.

Dhogs, a violencia imposta polo poder

A liña argumental de Dhogs substéntase nuns actores que a pesar do pequeno e illado dos seus persoaxes dan calidade, imprimen vida e unen o guion. Con claridade o director amasa unha trama lineal cos protagonistas. Con carácter son resoltas as subtramas que identifican o ‘quid’ da cuestión a analizar. Non temos que profundizar nelas. Non son o tema central, pero sen elas non se entendería a temática. É ese tipo de información que necesitamos para poder unir todo o que nos conta Goteira. A primeira vista desconcerta non ter todas as historias acabadas pero iso dalle sabor e consistencia ao produto final. O que o director quere dicir está artellado perfectamente. Os fios que colgan danlle ese punto ‘kitsch’ que pode chirriar nun especatador crítico en demasía.

En apariencia e a simplicidade do relato de Dhogs pode desacougar ao espectador. Aínda así, a espiral de violencia desenvolvida a partires da historia inicial só é un exemplo máis do dano imposto polo poder. As metáforas sucédense, pero todas veñen a rematar na angnórise final. A pasividade sumisa dos actores e dos espectadores ante o acontecido. Non hai que volver a vista a John Casavettes, a David Lynch ou a Léos Carax. Temos diante un filme fantástico, irreverente e con calidade. De feito,oO lado obscuro da sociedade e do ser humano expóñense con morbo e impacto. O espectador ten que ser capaz de asimilar as rarezas para poder ver no fondo da realidade.

Más filmes coma Dhogs son necesarios. Agardemos que vaian surxindo.

Sin comentarios

Publica un comentario

Pin It on Pinterest

Shares
Share This

Si continúas navegando por este sitio aceptas nuestras cookies. Más información

Los ajustes de cookies de esta web están configurados para "permitir cookies" y así ofrecerte la mejor experiencia de navegación posible. Si sigues utilizando esta web sin cambiar tus ajustes de cookies o haces clic en "Aceptar" estarás dando tu consentimiento a esto.

Cerrar